ایران ۱- روسیه ۳؛ خداحافظی با اوفا در شب جدال سخت مقابل میزبان

اخبار مرتبط

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*

دیدگاه کاربران
  1. هوشنگ نیوشا

    باسلامی دوباره :ضمن اظهارتاسف ازباخت تیم ملی ایران مقابل تیم روسیه ، که بازی بسیارضعیف وغیراستاندارد بخصوص درگیم چهارم مقابل حریف قدرتمندش درتاکتیک سرویس واسپک روی تورارایه دادموجب دلسردی دوستداران تیم گردید.بطوریکه اگردربازی مقابل برزیل ازبازیکنان کلیدی خودبهرمندمیشدودچاردهنیگرایی واشتباه محاسبه نمیگردید! ؟امروزهم باروحیه عالی کسب امتیازمیکرد.باری امیدواریم دربازیهای اینده رفع نقص گردد.خدانگهدار

    پاسخ
  2. قضات

    عزیز. بزرگ . سرور . این مربی در پیتی است . ایران با جوانان و امید الان صدر جدول بود … تا دیر نشده این مربی تعویض بشه . بقدرت جوانان ایمان بیاورید . کمکهای ایرانی تیم هم انگار بفکر حقوق و مسافرت و سیاحت خودشونن . التماس غیرت

    پاسخ
  3. سهیل عابد

    سلام
    مربی تیم ملی والیبال ایران علی رغم رزومه ای که از آن صحبت می شود، شهامت بهره گیری صد درصدی از جوانان را ندارد. این قضیه بار دیگر در بازی با روسیه بروز نمود. تیم ایران فقط در ست اول که جوانتر بود پیروز شد. استفاده از جوانان در بازی با برزیل هم اصلا یک انتخاب مقتدرانه از جانب مربی تیم ملی نبود. چرا که ایشان چون اساسا هیچ امیدی به پیروزی در برابر برزیل نداشتند، با ناامیدی و برای حفظ انرژی بازیکنان به ظاهر اصلی (پا به سن گذاشته ها) از جوانترها استفاده نمودند. نمایش خوب ایران در برابر برزیل نکاتی را به مربی ایران آموخت اما باز هم قادر نبود تاثیر دگرگون کننده لازم را در این مربی داشته باشد.
    باخت در مقابل ژاپن بسیار نا امید کننده بود. وقتی قرار است ببازیم چرا با جوانان نبازیم تا لااقل بر تجربه آنها افزوده شود و زودتر بتوانند سیر نزولی تیم ملی والیبال را معکوس کنند. حال آنکه من معتقدم همین الان هم احتمال پیروزی در هر بازی با همین جوانان خیلی بیشتر از ارنج پا به سن گذاشته هاست. شما را به خدا به داد آرزوهای مردم ایران برسید. ایران بایستی قهرمان این دوره از لیگ جهانی می شد. اگر مربی و بازیکنان ایران به کمتر از قهرمانی راضی باشند، ارزشهای خود را دست کم گرفته و امید مردم ایران را برای یک شادمانی مختصر اما شیرین و ماندگار بر باد داده اند. استقلال هر مربی ای خصوصا مربی تیم ملی حرمت بالایی دارد. اما حفظ این حرمت و حریم حرفه ای نباید معادل باشد با انفعال صددرصدی مدیران ارشد و نباید منجر شود به اینکه بازخورهای مفید و بموقع از خارج از تیم به مربی داده نشود. باید مربی عقربه ها ببیند و به دنبال راه حل باشد. قبل از اینکه باز هم برای چندمین و چندمین بار دیر شود.
    به امید خدا

    پاسخ