از تهران تا هانوی، سفری با دختران والیبالیست

چمدان‌ها بسته شده بود، اما نه برای خداحافظی. این‌بار همه‌چیز نشانی از آغاز داشت؛ آغاز راهی تازه و رونمایی از تیمی که شاکله اصلی آن را جوانان تشکیل می‌دهد اما نام تیم ملی والیبال زنان بزرگسال را یدک می‌کشد.

به گزارش دپارتمان ارتباطات فدراسیون والیبال، تیم ملی والیبال زنان ایران چهارشنبه ۱۴ خرداد، پس از سه ماه تمرین مستمر و فشرده، کمپ چمران را ترک کرد. مقصد، ویتنام بود و ماموریت، شرکت در اولین دوره‌ی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا. تیمی جوان که با نام تیم ملی بزرگسالان راهی میدان شده است.

اتوبوس ساعت ۱۳ مقابل کمپ چمران ایستاده بود. سمیه خانم از کارکنان کمپ، اسپند دود کرد؛ رسم قدیمی اما پرمعنا که انگار دعای بی‌کلامی است برای سلامتی و موفقیت. فرشته، عضو دیگر مجموعه، قرآن به‌دست ایستاد جلوی درِ اتوبوس و نگاهش را یکی‌یکی به چشم بازیکنان دوخت.

بازیکنان در فرودگاه با لباس‌های فرم، قدهای کشیده و پرچم ایران بر سینه، نگاه بسیاری از مردم را به خود جلب کردند. وقتی می‌پرسیدند: «چه تیمی هستید؟» و جواب می‌شنیدند: «تیم ملی والیبال زنان ایران»، بعد از لبخند، تشویق و آرزوی موفقیت بود که دنبالش می‌آمد. این لحظه‌ها، حس تعلقی را زنده می‌کرد که با هیچ شعار رسمی و جمله‌ی تبلیغاتی یکی نیست؛ این غرور از جنس وطن بود.

پرواز اول تیم به دبی بود که دو ساعت و نیم طول کشید. در دوبی، زمان انتظار برای پرواز بعدی ۶ ساعت بود. هرکس به کاری مشغول شد، یکی کتاب می‌خواند، دیگری چرتی می‌زد، بعضی‌ها هم در فروشگاه‌ها قدم می‌زدند، اما چیزی که در تمام این لحظه‌ها مشترک بود، فضای شاد و پرانرژی بین دختران تیم بود. شوخی‌ها و خنده‌ها، فضای تیم را زنده نگه داشته بود. انگار همه تلاش می‌کردند سنگینی یک سفر جدی و پرمسئولیت، به هیجان یک تجربه‌ی جدید تبدیل شود.

ایران در این رقابت‌ها با تیم‌های قزاقستان، فیلیپین، اندونزی، مغولستان و نیوزلند هم‌گروه است. رقبایی که پیروزی برابر آنها آسان نیست اما هدف ملی‌پوشان کشورمان است.

دختران والیبال کشورمان ساعت ۳ و ۳۰ دقیقه بامداد پنجشنبه، ۱۵ خرداد دبی را ترک کردند و راهی ویتنام شدند؛ سفری ۷ ساعته که باید طی می‌شد. حوالی ساعت ۱۴ به وقت ویتنام تیم به هانوی رسید و راهی هتل لا تانه (LA THANH HOTEL) شد.

این سفر شاید یک مسابقه باشد، شاید چند بازی پیاپی؛ اما برای این دخترها، چیزی فراتر است؛ فرصتی برای دیده شدن، برای اثبات، برای زنده نگه‌داشتن امید در مسیری که همیشه هموار نبوده است.