داورزنی: تبریز برای میزبانی مسابقات جهانی آمادگی دارد/ حضور خانواده ها اتفاق مثبت این مسابقات است
معاون وزیر ورزش و جوانان می گوید که حضور خانواده ها در ورزشگاه های والیبال یک فرصت مناسب در مسابقات تبریز بود.
به گزارش روابط عمومی فدراسیون والیبال، محمدرضا داورزنی معاون وزیر ورزش و جوانان در حاشیه دیدار تیم نوجوانان ایران درباره میزبانی تبریز گفت: دوستان در تبریز، مدیرکل محترم استان و به ویژه استاندار محترم که در دوران حضور در اردبیل نیز حمایت زیادی از والیبال و ورزش انجام دادند، در این مسابقات نیز میزبانی بسیار خوبی داشتند. در تبریز نیز شاهد یک تحول بسیار خوب در سالن پورشریفی و سالن اقدمی هستیم. هر دو سالن بسیار خوب آماده شدند و ۱۷ کشور در این مسابقات شرکت کردند.
وی افزود: خود میزبانی ها کمک می کند تا زیر ساخت ها ترمیم شود. تبریز اکنون این آمادگی را دارد تا در بالاترین سطح جهانی میزبان باشد.
دکتر داورزنی در پایان درباره حضور خانواده ها خاطر نشان کرد: یک اتفاق خوب دیگر در این مسابقات حضور خانواده ها بود. این مسابقات فرصت مناسبی برای مردم بود تا خانواده ها از نزدیک شاهد هنرنمایی تیم والیبال باشند. تیم والیبال نیز موفق شد جواز حضور در مسابقات را کسب کند و این موضوع می تواند زمینه ساز توسعه والیبال شود. همچنین لازم از استانداری آذربایجان شرقی، مدیر کل ورزش و جوانان استان و فدراسیون والیبال برای زحماتی که برای برگزاری این مسابقات و فراهم شدن زیر ساخت های استان تشکر کنم.
اخبار مرتبط
- وکیلی: از مردم ایران عذرخواهی می کنم/ در مسابقات جهانی مانند گذشته جبران می کنیم
- ژاپن 3 – ایران یک؛ شکست در یک قدمی فینال
- با حضور سجادی، ضیایی و داورزنی؛ از پیشکسوتان تبریز تجلیل شد
- نشست خبری سرمربیان کره جنوبی و تایپه
- پاکستان با شکست قزاقستان یازدهم شد









ستاره روشن
کجائین آقا؟؟؟ تمام زحمات فدراسیون والیبال در سال های گذشته داره با ندانم به کاری از دست می ره. اولین طلیعه اش رتبه تحقیر آمیز تیم در لیگ جهانی به رغم شایستگی های فراوان بچه ها بود. این کوچینگ پر از ترس و نابلدی پدر تیم رو در آورد. تنها ره آورد خوب این بازی ها لژیونر شدن تعدادی از بچه ها بود که کاش سال ها پیش اتفاق افتاد. همه ترس ما از اینه که با این کوچینگ توی مسابقات آسیائی به ژاپن و کره و چین هم ببازیم و بــــــــــــــــــــــــــــــــــاز بریم سرنقطه ای که توی دهه های ۶۰ و ۷۰ بودیم. خیــــــــــــــــــــــــــــلی دردناکه که باید این قدر انرژی و نیرو بذاریم برای اثبات این امر بسیار بدیهی که سالم ترین جمع برای خانواده ها محیط های ورزشی هستند. واقعـــــــــــــــــــــــــا اسباب تاسفه.اگر زنان ما اهل ورزش بودند و به ورزش بانوان توجه جـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدی می شد، (نه در حد اشانتیون و ویترین و نمایش یعنی که ما هم ورزشکار زن داریم)ما در سطح کلی جامعه با این همه اضافه وزن و چربی خون و دیابت و سکته قلبی و افسردگی مواجه نبودیم و خدا می دونه که اگه این انرژی های راکد باقی مانده ناشی از تنبلی و بی تحرکی آزاد می شدند چقدر جامعه شادتر و سالم تر و کارآمد تر داشتیم. همه از زور سنگینی نمی تونن بلند بشن از جاشون. همون طور که توی انقلاب مادرها و همسرها بودند که شوهران و فرزندانشون رو می فرستادند به میدان، اگر زنان ما هم ورزشکار بشن، همه این اتفاق های خوب می افته. نمی دونم چرا برای چنین امر واضحی باید این قدر چونه زد و توضیح داد؟